تقدیم به پرستوهای عاشق..

تقدیم به پرستوهای عاشق.....

.....آنها که پرواز را---جاوید در خاطر آسمانیشان سپردند....

.....آنها که هیچ رقیب و هیچ عشق دگر--میان قلبهاشان و آسمان--سد نبود..."آسمان"!آن فضای لایتناهی و نیلگون که بالای سر ما قرار داره و شباهنگام ستاره در آن میدرخشند و رنگ آبی آن...رنگ هوائی است--که کره زمین را احاطه کرده..

.........آنها تنها به او تعلق داشتند..چرا که آنقدر وسیع و بزرگه ...پر رمزو راز و بی انتهاست--که هیچ رقیبی را در کنارش جای نخواهد داد..

.......آنها که از دیگران چشم پوشی کردند--تا در همه امور مجری اراده او باشند--و...سر انجام در خدمت او خویشتن را فنا کردند...

از آسمان بیزار بودم! به خاطر سینه بزرگش که غروب را همیشه در خود جای میدهد...

به خاطر سکوت ابدیش...

به خاطر ستاره هائی که در قلب خود نگه می دارد و اگر یکی را به زمین بفرستد..دوباره آن را پس می گیرد..و بیشتر از همه--از "خدای آسمانها"شاکی بودم....

اما--چطور میتونم انقدر کینه ای--کوبنده--و سخت باشم؟!آن هم در برابر بالاترین عظمت خداوند؟!! منی که خود قشنگترین"عشق"را داشتم..عشقی به رنگ آبی:مجموعه ای از آرامش..اتحاد و...شادابی...

آنجا  که میگویند درخت سر به فلک میرسد--همین جاست..اما دل من--انتهای درختی را هرگز ندیده..چشم هایم را می بندم.دلم می تپد...دلم هنوز برای آسمان می تپد..چون دل "او"هم می تپید!خود را در آسمان میبینم..چون "او" را نیز در آسمان می بینم!پس...چطور می تونم از معشوقم بیزار باشم؟! که دشمنی نشان از عشق است...

او به زبان آسمانی مرا میبوسید..مرا می بوئید . .و به این زبان میگفت:"دوستت دارم!"

من...ستاره ای از ستاره های رخشان آسمانی را ربودم و حالا آنچه را که ربوده ام--ناچارم که باز پس دهم...."پرستوی عاشق آسمانی!"

پرنده بودید و بازگشتتان به آسمان است...به آسمان تعلق دارید و به آسمان باید پس داده شوید...

فکر کردم می تونم به آسمان غلبه کنم! اما تا کنون کسی خلق نشده که این چنین کنه--جز پرستوهای عاشق!

باید از حسادت خدای آسمان بر حذر باشم...شاید هنوز کارشان با من تمام نشده باشد...

خوش به حال آسمان!که حالا دوباره تو را در آغوشش می فشارد..

و من..تو را دگر بار میتوانم ببینم--هر غروب...چرا که اولین چشمک را به من میزنی...